ترسیب کربن

خانه>ترسیب کربن
تاریخ بروزرسانی: 22 مهر 1396
مقدمه
غلظت  Co2 اتمسفري از سال 1750 تا كنون به دليل احتراق سوخت هاي فسيلي و تغيير كاربري اراضي، حدود 31% افزايش پيدا كرده است، كه حدود 34% از كل ميزان كربن منتشر شده ساليانه، ناشي از تغيير كاربري اراضي و 66% آن از طريق احتراق سوختهاي فسيلي وارد هوا مي گردد. لذا به منظور كاهش دي اكسيدكربن اتمسفري و ايجاد تعادل در محتواي گازهاي گلخانه اي، كربن اتمسفر مي‌بايست جذب و در فرم هاي متعدد ترسيب گردد. ترسيب كربن در زيتوده گياهي و خاك‌هايي كه تحت اين زيتوده هستند، ساده‌ترين و به لحاظ اقتصادي عملي‌ترين راهكار ممكن جهت كاهش    Co2اتمسفري محسوب مي‌گردد.
تاریخچه
در سال 1972 در کنفرانس استکهلم شعار "تنها یک کره خاکی داریم" اولین جرقه‌های توسعه پایدار را زد. در اجلاس ریو در برزیل که اجلاس زمین نام گرفت 179 کشور  موضوع گرم شدن زمین را به‌عنوان یک دغدغه توسعه پایدار، فقر و محیط‌زیست مد نظر قرار داده که منجر به دستور کار 21 به عنوان منشور توسعه پایدار شد که امروزه مورد توجه همه کشورها از جمله ایران قرار گرفته است. دستور کار 21 می‌گوید هرجایی را که می‌خواهید توسعه دهید از بالا نسخه نپیچید. توسعه محلی استراتژی محلی می‌خواهد؛ به عبارت دیگر برای روستاها باید در روستا برنامه‌ریزی کرد نه در شهرهای بزرگ. بدین منظور کنوانسیون تغییر آب و هوا جهت تثبیت غلظت گازهای گلخانه‌ای در جو در سطحی که از اثرات خطرناک فعالیت های بشر بر سیستم اقلیم جلوگیری نماید در سال 1992تشکیل گردید. در این راستا جمهوری اسلامی ایران نیز به عنوان کشوری که به این کنوانسیون ملحق شده (1371) علاقمند به تأمین اهداف مدنظر می باشد و از طریق سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور احیای اراضی تخریب یافته و بیابانی را در راستای بیابانزدایی و کاهش انتشار گازهای گلخانه ای در الویت قرار داده است.
در اجلاس ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی در سال 2002، 191 نفر از سران دولتها و سازمان‌های دولتی و غیر دولتی کنار هم جمع شدند و در آنجا بر مصوبات اجلاس ريو و مواردی مثل "توسعه پايدار، اختصاص بودجه براي مبارزه با بيابان‌زايي" و نهایتاً "تقویت نقش سازمان‌های مبتنی بر جوامع محلی" تأکید شد.
در آوریل سال 2003 میلادی (1382 هجری شمسی) اولین سند پروژه بین المللی ترسیب کربن با سرمایه گذاری تسهیلات جهانی زیست محیطی (GEF) با توافق مشترک دولت جمهوری اسلامی ایران و برنامه عمران ملل متحد (UNDP) به منظور افزایش میزان کربن ترسیب شده به وسیله گونه های کاشته شده و مدل سازی آن در منطقه حسین آباد غیناب شهرستان سربیشه (استان خراسان جنوبی) مبادله و عملیات اجرایی آن از 2005 میلادی آغاز گردید. در ادامه پروژه ترسیب کربن در راستای تحقق یکی از الویت‌های توسعه دولت جمهوری اسلامی ایران یعنی مقابله با بیابان‌زایی و تخریب سرزمین با هدف توسعه یک مدل مدیریت مشارکتی و احیای اقتصادی منابع طبیعی تخریب شده در مناطق خشک و نیمه خشک توأم با توسعه پایدار روستایی مشتمل بر ظرفیت سازی برای مردم، دستگاه های محلی و افزایش جذب کربن اتمسفر در راستای مقابله با گرمایش کره زمین، در 6 استان دیگر نیز در دست بررسی قرار گرفت. پروژه ترسیب کربن با همکاری برنامه عمران ملل متحد (UNDP) و تسهیلات جهانی زیست محیطی (GEF) به منظور دستیابی به منافع زیست محیطی و بهبود شرایط اجتماعی،اقتصادی ساکنان محلی طراحی شده است.
این پروژه اقدام ملی مهمی است که درصدد اولویت بندی نیازهای مهم مردم محلی، دولت، برنامه عمران ملل متحد و صندوق زیست محیطی جهانی است.
این پروژه می تواند به عنوان یکی از تلاش‌های دولت ایران در جهت انجام تعهدات زیست محیطی جهانی خود مدنظر قرارگیرد. بنابراین اجرای موفق این پروژه به تحقق اهداف جهانی، ملی و منطقه‌ای کمک شایانی می‌کند.